Omdat de Humo-recensies soms letterlijk nergens op slaan, ze lijken me soms door een dove blinde geschreven, ben ik wel verplicht om het zelf beter te doen. Na helemaal achteraan op camping A3 geïnstalleerd te zijn, vertrok ons gezelschap richting de wei. Het frisse groene gras samen met de felle zon begroette ons. Maar wij hadden vooral oog voor de waterkraantjes, want ik, ik was gewapend met een plantensproeier. En iedereen had toen al nood aan verfrissing!

Om 16.15 begon het feestje met ‘De jeugd van tegenwoordig‘. Alhoewel persoonlijk vond ik het eerder tegenvallen. Ik mag nochtans “de jeugd van tegenwoordig” wel op cd. Maar live gaat al dat geroep om ‘tetjes’ en ‘poepeuuuh’ toch snel tegensteken. Ook vond ik het feestje nooit echt van de grond komen. Om een of andere reden ontplofte het echt niet en dat is wat ik er nu echt ervan verwachtte. Maar Werchter was begonnen en gelukkig voor Nederland spelen ze beter voetbal dan dat ze Werchter openen. Maar misschien had ik hier iets anders verkondigd als ik naar Kyteman’s hiphop orchestra was geweest.

Maar toen begon het feest echt. Want de enige vrouw met meer ballen aan haar lijf dan ‘Hulk Hogan’ himself stapte op het podium. Ze kondigde trots aan dat het 10 jaar geleden was dat ze hier stonden maar ze liet al snel weten dat ze helemaal terug was. Even nog wat reclame voor haar nieuwe cd met als voorsmaakje: “My ugly boy”. Niet al haar hits kwamen aan bod maar “Hedonism” en “Weak” kregen wel een ereplaatsje in het midden van haar setlist. Bij deze laatste stapte ze in het publiek en werd ze letterlijk op handen gedragen. “Belgian boys are very strong” wist ze ons nog mee te delen. Ze sloot haar set af met “little baby swastika”. Trouwens toch nog even meedelen dat op 23 februari 2011 Skunk Anansie ons land opnieuw aandoet met een optreden in de Lotto Arena van Merksem! Allen daarheen zou ik zo zeggen!

Phoenix was goed, niet geweldig maar wel goed. De mannen van Phoenix gaan al een paar jaar mee en hebben reeds enkele hits afgeleverd toch kennen slechts weinige mensen “Phoenix”. Ze openden met “Lisztomania”, gevolgd door “Long Distance Call”, ze gingen verder met “Lasso”, “Consolation Prizes”, “Fences” en we werden ook verwend met “Run Run Run”, “If I Ever Feel Better”, “Rome” en tot slot “1901″. Een frontman van het kaliber als die van “Muse” hebben ze niet integendeel de mens heeft het voorkomen van een slappe dweil. Maar de nummers blijven niet uit. Phoenix op Werchter een dikke 3 of 5, al had ik er misschien wat meer pit in gewenst.

Toen hebben we wat tijd uitgetrokken om de innerlijke mens te versterken. Vanuit de verte wat van “La Roux” meegepikt maar doordat de “Schuur” de marquee helemaal onderwaardeert en het geluid daar echt op niets trekt, kan ik daar maar weinig over vertellen.

Maar versterkt als we waren maakten we ons klaar voor de échte headliner van de dag. De enige headliner die headliner waardig was…

Want de huidige god van de epische rock kwam het podium opgewandeld. Ze staken meteen het vuur aan de lont met “Uprising”, iets wat ze ons in het sportpaleis ook hebben gelapt, en blijkbaar nog steeds werkt. Hun laatste album heeft me helemaal ingepakt, ik ben helemaal verkocht. Alle sprankeltjes twijfel na de vierde plaat zijn meteen van de baan en live overtreffen ze dat album telkens weer. Reeds 8 maal mocht ik hen aanschouwen en nog nooit, ook nu niet, was ik teleurgesteld. En toch krijgen ze maar 4,5 sterren. Maar dat ligt omdat ik de vergelijking met in het Sportpaleis niet kan uitsluiten en toen was het toch nog straffer.

Dit gezegd zijnde schrijven de eikels van de Humo dat als je de show wegneemt van Muse, je maar weinig overhoudt. Terwijl ze dan wel het lef hebben om Rammstein 4 sterren te geven. Dat slaat toch nergens op. Muse is een hitmachine, een jukebox, nummer na nummer wordt door 80000 mensen meegescandeerd als ware het hun lijflied, en terecht overigens. Maar dat neemt niet weg dat het showelement er wel was. “Wat waren die groene lasers toch briljant!” Dag 1 was nog niet eens voorbij en nu al durfde ik te verkondigen dat dit wel eens het beste optreden van Werchter 2010 zou gaan worden…

De setlist las als volgt:

1. Uprising
2. Supermassive Black Hole
3. New Born
4. Map of the Problematique
5. Bliss
6. Nishe
7. United States Of Eurasia
8. Feeling Good (Leslie Bricusse & Anthony Newley cover)
9. Undisclosed Desires
10. Resistance
11. The House of the Rising Sun
12. Hysteria
13. Time Is Running Out
14. Starlight
15. Stockholm Syndrome

Bis:

1. Plug In Baby
2. Knights of Cydonia

Ik wil nog even meedelen dat Knights of Cydonia een fenomenale afsluiter is, terwijl die mij juist op cd minder kan bekoren.

“Faithless” hoefde voor mij dan ook echt niet meer. Wat zou dat een anticlimax zijn geweest! Dus besloten we, nog steeds ben ik ervan overtuigd dat dit de juiste beslissing was, om de weide te verlaten en nog even aan te schuiven bij de Carrefour express aan de camping. Met andere woorden ik ruilde zonder enige schaamte “Faithless” in voor de “Carrefour”. Want “Muse” is God!

Slaapwel,
Uw dienaar