Voor ik vertel over vandaag wil ik jullie eerst wat achtergrond informatie meegeven. Astrid is reeds (veel te lang) lang ziek. Het ging met ups en downs maar haar buik speelt haar zwaar parten! Ze heeft hier enkele dagen letterlijk liggen afzien en na zaterdag hebben we letterlijk 3 dokters bezocht. Maar er was geen sprankeltje verbetering. In die staat kon zij uiteraard niet mee met mij naar Batibouw. Gelukkig zou mijn mama goed voor haar zorgen en ben ik dan maar samen met m’n zus en haar ‘hubbie’ naar de Heizel vertrokken.

Ik liep een uur rond in Batibouw of ik kreeg een telefoontje op het belabberde restje batterij die mij ‘foon’ nog bezitte. Mijn mama had besloten dat ze Astrid niet langer kon zien liggen en is met haar naar het ziekenhuis vertrokken. Dit nieuws was natuurlijk erg verontrustend en ik staakte mijn Batibouw bezoek onmiddellijk (ookal was ik er nog maar een uur, lang leve het openbaar vervoer, meer daarover later nog)…

Ik ben toen, zoals gezegd, onmiddellijk teruggekeerd. Brussel, zo zou je denken, is nu ook de andere kant van de wereld niet. Maar met het openbaar vervoer is het dat wel. “De trein altijd een beetje reizen” is echt geen leugen. Kwart na tien vertrokken in Torhout en ± 13.30 voet gezet in de Heizel. Ongelooflijk maar waar… treinen wilden niet ontkoppelen… Ps. Dit was nog met een goede aansluiting. Want in het terugkeren, terwijl ik gehaast was én terwijl mijn ‘foon’ me helemaal van de buitenwereld sloot, moest ik na een veel te lang durende metrorit nog 3 kwartier wachten op de trein. Sorry maar daarvoor alleen al heb ik schoongenoeg van het openbaar vervoer. En dan heb ik nog niet eens gehad over de prijs. In 3 kwartier was ik zeker al meer dan halfweg met de auto en voor de prijs van het treinticket, moet ik al lang in mijn wagen vertoeven…

Maar goed uiteindelijk ben ik aangekomen in Torhout, rechtstreeks gehaast naar Astrid waar ze nog steeds met weinig tekenen van verbetering in een ziekenhuis bed lag, in een kamer van 4 met 3 oudjes die elk op z’n beurt snurkten… Het doet me echt pijn om haar daar zo te zien liggen! Al vrees ik dat haar pijn die van mij overtreft. En ik maak me nog meer zorgen omdat er nog geen dokter is die juist weet wat er met haar aan de hand is.

Zorgelijke groeten,
Stijn