Dag 3 was aangebroken en het werd steeds moeilijker om uit m’n “bed” te raken. Uiteindelijk strompelde ik er dan toch uit en het regende, een uiterst welgekomen regenbui trouwens. Hoe dan ook ik had al wat tijd verloren door niet uit m’n bed te kunnen. En na een grondige wasbeurt en nadat Jeroen Astrid’s regenjas had naar de wei gebracht, sleepte ik mezelf ook richting wei.

Door het laattijdig uit mijn geïmproviseerd bed te raken, was ik iets te laat voor “Das Pop”. Maar dat neemt niet weg dat je op de weg naar de wei ook reeds de fijne klanken van Bent en de zijne kunt beluisteren. Eens de wei bereikt te hebben was ik meteen gecharmeerd door wat ik zag. De onhandigheid hoe Bent zijn palmboom in het publiek tracht te mikken, was al mooi om zien. Maar, en dat is nog veel belangrijker, de klank zat ook zeer goed. Nu ja dat is moeilijk om zeggen aangezien ik pas halverwege de setlist op het werchterplein stond. Maar goed. “Das Pop” weet mij op cd te bekoren en ik ben er zeker van dat er nog voldoende kansen zich zullen aanbieden om Bent te aanschouwen. Mijn punten hier zijn dan ook volledig gebaseerd op de helft van de setlist. Maar ik ben ervan overtuigd dat indien ik het ganse optreden had gezien de punten ofwel gelijkaardig waren geweest ofwel nog hoger hadden gelegen.

Ik had er echt op gewacht. Ik had er veel van verwacht en ik heb vooral zeer luid meebruld. Toen “Channel Zero” het podium opstapte, stapte samen met hen een beetje jeugdsentiment mee. Mijn oudste zus had de cd gekocht en menig maal heb ik die cd uit haar kamer gepikt om te beluisteren, met soms de nodige ruzie tot gevolg. Uiteindelijk heeft zij toen ze verhuisde hem meegenomen al betwijfel ik ten zeerste of ze die ooit nog beluisteren zal, tussen de vele K3 liedjes door misschien?

Hoe dan ook, ze stonden er. De drummer had een enkelband, de gitarist komt van Soulfly en uiteraard Franky De Smet-Van Damme. De ingrediënten voor een stevige mokerslag in het gezicht waren er. Die mokerslag liet nogal op zich wachten. De nummer waren er zeker, mijn stem heeft afgezien bij onder andere “Suck My Energy”
“Unsafe”, “Bad To The Bone”, “Heroin”, “Help”, “Fools Parade” en “Black Fuel”. Maar, misschien lagen mijn verwachtigen te hoog, de mokerslag bleef toch iets uit. Misschien kwam dat doordat er iets teveel gepraat was met z’n publiek, misschien ook niet. Hoe dan ook, een tevreden terugblik op “Channel Zero”.

“Gossip” was een teleurstelling. Dat mens kan zingen dat het niet meer schoon is en ze heeft best wel nummers genoeg om een publiek zijn hart te verwarmen. Maar het ontbrak aan pit, zeker de eerste deel van de set. Of om het even figuurlijk te verwoorden ‘het raakte niet van de grond’. Iets wat ze in Venetië, de dag erna, wel heeft gedaan want daar is ze van het podium gedonderd.

Beth Ditto is een wijf, laat ons daar geen doekjes omwinden, met ballen maar zelfs een wijf met ballen moet niet steeds “olé olé olé olé” zingen noch als een debiel gaan gedragen om een ‘Danish’. Mens, STOP MET BABBELEN en zing gewoon. Want het begon pas echt goed met de Tina Turner cover en haar slotzang: ‘heavy cross’. Ik zou zelfs zover durven gaan door te zeggen dat het hoogtepunt van het optreden het bordje: “Please don’t crowdsurf” was!

Het hoeft niet nog eens gezegd maar ik had er véél meer van verwacht.

Dit was voor mij hét optreden van Werchter 2010. Wat een klepper om een recensie mee te beginnen. Maar het was wel zo. Ik hoorde “Loreena Mckennit” zag en hoorde “Kate Bush” maar het bleek wel Florence, de narcolepticus te zijn. Wat een briljant optreden. De mensen gingen er spontaan voor rechtstaan tot ver buiten de grenzen van de marquee. Schaduw bleek plots overbodig want haar stem deed alles vergeten. Behalve dan hoe onvergetelijk haar optreden wel zou blijken.

Ze leek ontroerd door de reactie van het publiek, die ze trouwens zelf teweeg bracht. Ze kuste een drumstokje alvorens dit in het publiek te zwieren, ze vroeg ons te springen en we sprongen, wat hebben we voor Florence Welch gesprongen. Haar poppy sound van “A kiss with a fist” ruilde ze in voor volwassen muziek met diepgang en toch paste zelfs “A kiss with a fist” naadloos in haar set. Ze trakteerde ons met een nieuw nummer en scheurde haar rok tot aan haar bovenbeen: “I’m ripping myself to pieces for you”.

Misschien was ik wel zo onder de indruk doordat mijn verwachtingen eerder laag waren. Misschien was het wel doordat als zij haar keel openzette je de rillingen langs je ruggengraat voelde rollen. Of misschien was het door het publiek unaniem in vervoering werd gebracht. Maar “miss Welch” u bracht voor mij hét optreden van Werchter 2010, ik zal er nog vaak aan terug denken!

2 op 5 krijgt P!NK. Genereus van me, geef toe. Maar ookal heb ik suiker nodig om de liedjes binnen te krijgen (“just a spoon full of sugar…”) de show was af. Het mens is een entertainer eerste klas en dat ontkennen zou lelijk zijn van me. Het feestje werd bijzonder spectaculair ingezet. Vanuit een doos ballonen viel ze letterlijk uit de lucht terwijl ze ‘get the party started’ scandeerde. Ik zag het toen best nog zitten. Maar om een of andere reden verliest haar muziek bijzonder snel mijn aandacht. Niet dat ik het slecht vind of zo maar ik vind het gewoon niet goed genoeg om voor recht te blijven staan. Mijn benen sparen voor de headliner, allicht.

Toch stond ik af toe terug recht. Toen Bart wees op de visuals bijvoorbeeld, of toen ze in een plastieken bal over het publiek heen liep. Maar onder de indruk van de muziek, draait het daar niet om?, was ik allerminst. “Dear Mr. President” is, net als “Funhouse” en “Sober” een degoutant nummer, haar vele covers leken me ridicuul gezien ze haar set zonder meer zou kunnen vullen met eigen hits en het tempo was soms echt ver te zoeken. Zeker tijdens “Dear Mr. President” wilde ik mezelf even van kant maken omdat het toen echt niet vooruit ging. Maar we hebben haar door de lucht zien vliegen, we kregen een mooie aanblik op haar billen en ze bewees (nogmaals) een entertainer te zijn. Mocht ik fan geweest zijn en ik zou haar graag horen, vond ik het zeker een goed optreden.

“Rammstein” phoe… wat kan ik daarover vertellen?! Behalve dan als je ze een keer gezien hebt, je alles wel zowat gezien hebt. Het komt eigenlijk goed uit. Vanavond hebben ze “xXx” gespeeld op tv. In de openings-scène van die film krijg je een optreden van “Rammstein” te zien. Ondertussen is dat al enkele jaren geleden maar de show blijft hetzelfde. Ze knallen er liters gas door om de vele vlammen aan te wakkeren. Ze spuiten met de grootst mogelijke penis schuim (of melk) in het publiek en ze verkleden zich als Hitler of als mijnwerker… Alles rond “Rammstein” is show. Neem die show weg en er blijft alleen nog repetitieve nummers over. Want alles rond “Rammstein” is ook effectief show. Neem gerust alles met een knipoog of censureer hun cd al helemaal geweldig. Ze doen hun uiterste best om te shockeren en op te vallen, maar hoe shockeer je nu nog een publiek in de 21ste eeuw. Voor mij persoonlijk mogen ze de volgende keer toch wel met iets nieuws afkomen. Vlindertjes bijvoorbeeld?!

Maar gek genoeg verveel ik me nooit bij een “Rammstein” show. De cirque du soleil van de metal wereld werpt z’n vruchten af. Het is enorm “been there, done that” maar het is nooit saai, geen moment. Misschien komt het doordat ze deze keer een loopband bij hadden? Wie weet, wat het precies is, weet ik niet (het zal wel de muziek niet alleen zijn) maar een saaie “Rammstein” show heb ik nog niet gezien. Nu hoop ik op een originele “Rammstein” show, das mochte ich gern sehen!

Misschien toch een puntje van kritiek: die gigantische ‘Deutsche’ vlag, had beter een Spaanse geweest!?

En toen was het terug op naar de tent voor de derde keer, wat slaap je toch slecht in Werchter. Dus hebben we maar tot vier uur blijven verder lullen en de campingcoaches lastig gevallen. Een wedstrijdje die trouwens 1-0 voor ons uitdraaide, dank je Lars en je connecties!

ps. R.I.P. Astrid’s GSM