Nadat het om 7.00 uur reeds veel te warm was om nog in de tent te blijven, stond er mij een moeilijke keuze te wachten. Ga ik naar Customs of Balthazar?! Maar onder meer doordat Simon Casier in Balthazar speelt en doordat de cd van Balthazar echt wel goed is, werd het dus toch Balthazar (en 25 minuten Customs, wat ook zéér mooi meegenomen was).

Ik mocht “Balthazar” reeds aan het werk zien toen hun cd nog niet gereleased was. Dat was toen “Bathroom lovin’ situations” en “this is a flirt” wel nog voor hen volstonden. En dat brengt me meteen ook bij de enige commentaar die ik op de cd had. Waarom hebben ze ervoor gekozen om nummers waarmee ze succes hebben gekend volledig links te laten liggen? En met opmerkingen als: “ze pasten niet bij de toon van de cd” neem ik geen voldoening. Want ik zag reeds meermaals bands aan het werk die hun nummers hebben heruitgevonden om in een setlist te passen…

Hoe dan ook “Balthazar” stond er en dat was dan ook meteen duidelijk, desondanks de hitte. Ze leken eerst wat statisch over te komen maar de muziek deed ons eventjes de zinderende hitte buiten de tent vergeten. Ze begonnen met “The Boatman” en als vierde nummer kregen we reeds “Fifteen floors” geserveerd. Daartussen kregen we echt schitterende nummer te horen waarvan “Blues for Rosann” er voor mij echt wel uitsprong. Evenals “Hunger at the door” wat blijft dat nummer tussen de oren hangen. Mijn bovenstaande kritiek vervaagde trouwens nadat ik de plaat live had gehoord. Want na de set had ik niet echt het gevoel dat ik noch “this is a flirt” noch “Bathroom loving situations” heb gemist. Al vind ik nog steeds dat ze die niet zomaar mogen vergeten!

Trouwens Simon, zowel op de cd als live, is de bas echt onmisbaar, echt mooi werk! (zei ik met mogelijks een lichte bevooroordeelde mening, maar toch!)

Vervolgens was het kiezen tussen “The morning Benders” en “Coheed and Cambria” maar het is geen één van de twee geworden. Want op Werchter kun je best gaan eten als de anderen naar optredens kijken.
We gingen wel tot “The gaslight anthem” zou beginnen naar “Rise Against” kijken.

Een eerste aanblik op “Rise against” wist me aangenaam te verrassen. Helaas ging na een tijdje het aangename plaats maken voor verveling. “Rise against” was een groep waar ik eigenlijk geen verwachtingen bij had, dus waren ze op voorhand al gewonnen. Maar wat variatie om de sleur te doorbreken zou zeker welkom zijn; Misschien een paar hits om de monotone setlist af te wisselen. Maar het leek Werchter toch wel te smaken, dat bleek toen hij een circle pit vroeg en er meteen 8 kreeg. Waarom de mens in zo’n hitte in een circle wil agressief lopen doen is me wel een raadsel maar de mens was zienderogen gelukkig met z’n 8 pits! Toch stel ik me wel de vraag waarom groepjes als “Rise against”, “30 seconds to mars” en “Paramore” de main stage staan op te vullen terwijl “The black box revelation” de slecht klinkende marquee installatie tot zijner beschikking kreeg?!

“Rise against” moest echter wel plaats maken voor “The gaslight anthem”. Want die waren reeds begonnen. “SCHUUR?!!! WAAROM BEGINT DE MARQUEE VROEGER DAN OP HET PROGRAMMA AANGEGEVEN STAAT?! (rijke)IDIOOT!!!”

Er is steeds meer te doen rond deze band. Maar toen ik hoorde dat Bruce Springsteen himself hen wel kan smaken, moest ik toch gaan kijken? En terecht trouwens want ookal kende ik slechts weinig van hen repertoire toch werd het een optreden om van te smullen. Niet echt ideale omstandigheden nochtans want soms hoorde je meer van “Rise Against” dan van de groep die ik wél wilde horen. “SCHUUR, IDIOOT, ZET DIE MARQUEE LUIDER EN DE MAIN STAGE STILLER!” De nummers die ik wel kende o.a. “The ’59 Sound”, “The Queen Of Lower Chelsea” en “the backseat” waren (net als de rest van de set) met enthousiasme gebracht en dat enthousiasme sloeg na korte tijd over op het publiek. Maar de vergelijking met de “E-street band” durf ik toch niet te maken!?

Vanuit de verte vond ik Corinne Bailey Rae niet slecht klinken, maar de hitte kreeg de bovenhand en schaduw en water is wat we meer nodig hadden dan haar optreden.

EN TOEN…
… moest de Schuur gedacht hebben: “Hoe kan ik mijn publiek nog wat verder provoceren.” Wellicht was hij het beu dat zijn festival steeds weer uitverkoopt. Mogelijks wou hij de grenzen aftasten van het publiek. Wat kan ik die idioten voorschotelen en er toch nog rijker en uitverkocht uitkomen… Want na o.a. “Paramore” gaf hij met “30 seconds to mars” toch geen blijk van respect voor zijn publiek. Het festival heet “ROCK werchter” niet “GEKWEEL werchter” ofwel wou de Schuur zijn publiek!??: de 16jarige emo-rock chick eens goed verwennen… Jared Leto is briljant acteur maar daar had hij het beter bij gehouden. En mocht het bij de muziek zijn gebleven, zijn geleuter tussenin is al helemaal om gek van te worden. Het leek wel uuuuuren te duren. Gelukkig zou Jack Johnson snel beginnen…

We kwamen te laat aan bij Jack Johnson, waardoor we reeds enkele nummers hebben moeten missen. Niet dat 30 seconds ons zo in vervoering heeft gebracht dat we alle tijd uit het oog verloren maar SCHUUR WAAROM BEGON HIJ GODMILJAARDE WEER VROEGER DAN OP HET PROGRAMMA AANGEGEVEN?! Desalniettemin was de verlossing groot, toen Jack’s gezang ons begroette. “Leto eat your heart out!” De zomerse songs van de mens vulde de marquee tot ver achter de grenzen van de tent heen. Ik had mezelf een aangename plaats toebedeeld naast goed gezelschap, ogen toe en luisteren maar, uiteraard af en toe bevestigend met applaus. Het optreden kon nog beter maar dan moest hij beginnen met mojito’s uit te delen en dat lijkt me echt ver gezocht. Waarom krijgt hij dan maar 4,5 en niet de volle 5. Omdat Jack niet het beste optreden bracht van Werchter maar samen met o.a. Muse helemaal bovenaan mijn lijstje mag pronken.
De volledige setlist wil ik jullie nog even meegeven:
‘You and Your Heart’, ‘If I Had Eyes’, ‘Taylor’, ‘Flake’, ‘Sitting, Waiting, Wishing’, ‘To The Sea’, ‘Go On’, ‘Remember’, ‘Bubble Toes’, ‘Wasting Time’, ‘Red Wine, Mistakes, Mythology’, ‘Breakdown’, ‘Banana Pancakes’, ‘Staple it Together’, ‘At Or with Me’, ‘Good People’, ‘Better Together’.

Na Jack hadden we het even moeilijk om onszelf nog voort te sleuren. De hitte had ons even overmeesterd. En we besloten om, ookal wilde ik wél aanwezig zijn, niet te blijven voor “The specials”. Iets waar ik achteraf door de commentaren nog spijt van heb gekregen. “The Editors” lijkt mij persoonlijk een overroepen band te zijn die voor mij (opnieuw) geheel persoonlijk te hoog op de affiche stond… Ik heb helemaal niet de volledige set gezien dus doe ik ook liever geen uitspraken over het optreden want anders krijg ik: “Je moest erbij zijn geweest” naar mijn hoofd geslingerd en daar heb ik eigenlijk geen verweer tegen.

Eerst even dit: Ik was diep onder de indruk van de vorige keer toen ik Green Day op Werchter mocht aanschouwen. Die gasten kunnen een publiek bespelen, hun nummers live klonken véél beter dan op cd.

Maar dat was toen… dit is nu.
Want de “Green Day” die in 2010 het podium stond te bevuilen was een persiflage, een parodie van zoveel jaar geleden toen ze daar wél echt stonden. Rock Werchter dag 2 zou eindigen in de trend van de meeste bands die op dag twee op het hoofdpodium hadden gestaan in mineur. Maar van “Green Day” had ik wel hoge verwachtingen.

Welnu ik kan u vertellen dat het roze konijn aan het begin van de show meer entertainment en muzikale waarde had dan de rest van het hele optreden. Op een gegeven moment werd het letterlijk pijnlijk om zien hoe een zanger in no time transformeerde tot clini-clown. Hoe hij meer dan een half uur 80000 mensen aan het lijntje heeft gehouden, is gewoon genant. Maar hij heeft wel zijn trouwste fans beloond. Ik kon het tijdens het optreden tot 3 maal toe niet meer aan zien en de derde keer ben ik het effectief ook afgetrapt. Maar blijkbaar begon het echte optreden dan pas, nadat hij eerst de helft van de wei had weggejaagd met z’n Belgische vlag, zijn fuck America’s, zijn licht pedofiele neigingen en zijn 100 bakvissen. En dan vergat ik nog bijna de rubberen kip. Het enige hoogtepunt waar ik nog bij was, was de oer-klassieker “Basket Case.” De mens heeft nummers maar weigerde ze te spelen op Werchter. Het werd een echt pijnlijke, intrieste performance!

Laat ik trouwens even verrassend als “Green Day” uit de hoek komen: “Hij gaf een gitaar weg! Echt waar zijn favoriete, althans voor 1 nummer toch, gitaar. Héél bijzonder!!!”…

En toen was het terug op naar de tent voordat de zon er ons weer uitjoeg!