Volg de reis van “Tangled” terwijl de filmmakers jou introduceren in de fascinerende geanimeerde wereld van Rapunzel en Flynn! Featuring productie design door Doug Rogers, Art Direction door Dave Goetz and visual development door Victoria…

Geniet bij deze ook zeker van de trailer en enkele productie foto’s!

Er staat ons weer heel wat 3D moois te wachten, zoveel is al zeker!
Geanimeerde groeten,
Stijn

Zelden heb ik zo’n fijne trailer gezien. Het betreft Rango: de nieuwste samenwerking tussen “Pirates of the Caribbean” regisseur: Gore Verbinski en Jack Sparrow himself: Johnny Depp. Ik weet alleszins dat ik deze op het grote doek wil zien!

Wat vinden jullie ervan?
Groeten
Stijn

De dag voor de WK-finale spendeerde ik een bijzonder aangenaam dagje, samen met Astrid, in Rotterdam. Eigenlijk was ik eerder chaperonne van Astrid en moest ik mijn uiterste best doen om Astrid tegen te houden niet al ons geld te verdoen. Het was echter niet evident en ik zou durven spreken van een verloren wedstrijd.

Enkele winkel-zakken later keerden we terug naar ons hotel. Het hotel in kwestie was een viersterren-hotel en het was meer dan in orde behalve dan dat we 2 1persoonsbedden hadden die niet naast elkaar konden staan. Een beetje jammer maar niet onoverkomelijk.
‘s Morgens stonden we op om na een ontbijtbuffet te genieten van de faciliteiten: de sauna, het stoombad, het zwembad…

Heerlijk om zo je ochtend te spenderen, toch? Na nog wat verder te hebben geld verdaan, eigenlijk was de zondag de ergste dag als je puur naar de financiën kijkt, gingen we naar Kwintsheul. Bart, het lief van Céline, woont daar en we waren uitgenodigd om de WK-finale bij hem thuis te bekijken.

Bart en ik hebben eerst nog gewaterskied maar ik moet wel toegeven dat het even wennen was om rechtop te blijven. Zeker aangezien ik niet voortgetrokken was door een boot maar door kabel. Na een vierde smak bleef ik uiteindelijk toch rechtop. Mijn triomftocht was prachtig, toegejuichd door de mensen aan de kant en uiteraard door Astrid, Celine en Bart. Eens je het door hebt, valt het goed mee maar dan mag je natuurlijk geen bochten vergeten.

Na een uur en vier volle rondjes rond het meer, mochten we aanschuiven bij de familie Kester en hun bbq. En na een bescheiden potje voetbal was het uur van de waarheid aangebroken. De finale NEDERLAND-SPANJE!

Of het de omgeving was of niet maar ik had liever Nederland zien winnen ookal betekent dat dat ik de pronostiek niet zou winnen. Maar helaas ik won de pronostiek wel. Met mijn 0-0 aan de rust en 0-1 als einduitslag, versloeg ik alle Nederlanders die allen behalve 1 wisten te vertellen dat Spanje zou winnen.

Het was 00.00 toen we uit Rotterdam vertrokken en Astrid moest de dag erna werken, dus daar overnachten was geen optie.
Met vlot verkeer stonden we 2 uur later terug op de oprit thuis, een illusie armer maar een uiterst fijn weekend in fijn gezelschap rijker.

Zoals altijd groet ik u!
Stijn

Dag 3 was aangebroken en het werd steeds moeilijker om uit m’n “bed” te raken. Uiteindelijk strompelde ik er dan toch uit en het regende, een uiterst welgekomen regenbui trouwens. Hoe dan ook ik had al wat tijd verloren door niet uit m’n bed te kunnen. En na een grondige wasbeurt en nadat Jeroen Astrid’s regenjas had naar de wei gebracht, sleepte ik mezelf ook richting wei.

Door het laattijdig uit mijn geïmproviseerd bed te raken, was ik iets te laat voor “Das Pop”. Maar dat neemt niet weg dat je op de weg naar de wei ook reeds de fijne klanken van Bent en de zijne kunt beluisteren. Eens de wei bereikt te hebben was ik meteen gecharmeerd door wat ik zag. De onhandigheid hoe Bent zijn palmboom in het publiek tracht te mikken, was al mooi om zien. Maar, en dat is nog veel belangrijker, de klank zat ook zeer goed. Nu ja dat is moeilijk om zeggen aangezien ik pas halverwege de setlist op het werchterplein stond. Maar goed. “Das Pop” weet mij op cd te bekoren en ik ben er zeker van dat er nog voldoende kansen zich zullen aanbieden om Bent te aanschouwen. Mijn punten hier zijn dan ook volledig gebaseerd op de helft van de setlist. Maar ik ben ervan overtuigd dat indien ik het ganse optreden had gezien de punten ofwel gelijkaardig waren geweest ofwel nog hoger hadden gelegen.

Ik had er echt op gewacht. Ik had er veel van verwacht en ik heb vooral zeer luid meebruld. Toen “Channel Zero” het podium opstapte, stapte samen met hen een beetje jeugdsentiment mee. Mijn oudste zus had de cd gekocht en menig maal heb ik die cd uit haar kamer gepikt om te beluisteren, met soms de nodige ruzie tot gevolg. Uiteindelijk heeft zij toen ze verhuisde hem meegenomen al betwijfel ik ten zeerste of ze die ooit nog beluisteren zal, tussen de vele K3 liedjes door misschien?

Hoe dan ook, ze stonden er. De drummer had een enkelband, de gitarist komt van Soulfly en uiteraard Franky De Smet-Van Damme. De ingrediënten voor een stevige mokerslag in het gezicht waren er. Die mokerslag liet nogal op zich wachten. De nummer waren er zeker, mijn stem heeft afgezien bij onder andere “Suck My Energy”
“Unsafe”, “Bad To The Bone”, “Heroin”, “Help”, “Fools Parade” en “Black Fuel”. Maar, misschien lagen mijn verwachtigen te hoog, de mokerslag bleef toch iets uit. Misschien kwam dat doordat er iets teveel gepraat was met z’n publiek, misschien ook niet. Hoe dan ook, een tevreden terugblik op “Channel Zero”.

“Gossip” was een teleurstelling. Dat mens kan zingen dat het niet meer schoon is en ze heeft best wel nummers genoeg om een publiek zijn hart te verwarmen. Maar het ontbrak aan pit, zeker de eerste deel van de set. Of om het even figuurlijk te verwoorden ‘het raakte niet van de grond’. Iets wat ze in Venetië, de dag erna, wel heeft gedaan want daar is ze van het podium gedonderd.

Beth Ditto is een wijf, laat ons daar geen doekjes omwinden, met ballen maar zelfs een wijf met ballen moet niet steeds “olé olé olé olé” zingen noch als een debiel gaan gedragen om een ‘Danish’. Mens, STOP MET BABBELEN en zing gewoon. Want het begon pas echt goed met de Tina Turner cover en haar slotzang: ‘heavy cross’. Ik zou zelfs zover durven gaan door te zeggen dat het hoogtepunt van het optreden het bordje: “Please don’t crowdsurf” was!

Het hoeft niet nog eens gezegd maar ik had er véél meer van verwacht.

Dit was voor mij hét optreden van Werchter 2010. Wat een klepper om een recensie mee te beginnen. Maar het was wel zo. Ik hoorde “Loreena Mckennit” zag en hoorde “Kate Bush” maar het bleek wel Florence, de narcolepticus te zijn. Wat een briljant optreden. De mensen gingen er spontaan voor rechtstaan tot ver buiten de grenzen van de marquee. Schaduw bleek plots overbodig want haar stem deed alles vergeten. Behalve dan hoe onvergetelijk haar optreden wel zou blijken.

Ze leek ontroerd door de reactie van het publiek, die ze trouwens zelf teweeg bracht. Ze kuste een drumstokje alvorens dit in het publiek te zwieren, ze vroeg ons te springen en we sprongen, wat hebben we voor Florence Welch gesprongen. Haar poppy sound van “A kiss with a fist” ruilde ze in voor volwassen muziek met diepgang en toch paste zelfs “A kiss with a fist” naadloos in haar set. Ze trakteerde ons met een nieuw nummer en scheurde haar rok tot aan haar bovenbeen: “I’m ripping myself to pieces for you”.

Misschien was ik wel zo onder de indruk doordat mijn verwachtingen eerder laag waren. Misschien was het wel doordat als zij haar keel openzette je de rillingen langs je ruggengraat voelde rollen. Of misschien was het door het publiek unaniem in vervoering werd gebracht. Maar “miss Welch” u bracht voor mij hét optreden van Werchter 2010, ik zal er nog vaak aan terug denken!

2 op 5 krijgt P!NK. Genereus van me, geef toe. Maar ookal heb ik suiker nodig om de liedjes binnen te krijgen (“just a spoon full of sugar…”) de show was af. Het mens is een entertainer eerste klas en dat ontkennen zou lelijk zijn van me. Het feestje werd bijzonder spectaculair ingezet. Vanuit een doos ballonen viel ze letterlijk uit de lucht terwijl ze ‘get the party started’ scandeerde. Ik zag het toen best nog zitten. Maar om een of andere reden verliest haar muziek bijzonder snel mijn aandacht. Niet dat ik het slecht vind of zo maar ik vind het gewoon niet goed genoeg om voor recht te blijven staan. Mijn benen sparen voor de headliner, allicht.

Toch stond ik af toe terug recht. Toen Bart wees op de visuals bijvoorbeeld, of toen ze in een plastieken bal over het publiek heen liep. Maar onder de indruk van de muziek, draait het daar niet om?, was ik allerminst. “Dear Mr. President” is, net als “Funhouse” en “Sober” een degoutant nummer, haar vele covers leken me ridicuul gezien ze haar set zonder meer zou kunnen vullen met eigen hits en het tempo was soms echt ver te zoeken. Zeker tijdens “Dear Mr. President” wilde ik mezelf even van kant maken omdat het toen echt niet vooruit ging. Maar we hebben haar door de lucht zien vliegen, we kregen een mooie aanblik op haar billen en ze bewees (nogmaals) een entertainer te zijn. Mocht ik fan geweest zijn en ik zou haar graag horen, vond ik het zeker een goed optreden.

“Rammstein” phoe… wat kan ik daarover vertellen?! Behalve dan als je ze een keer gezien hebt, je alles wel zowat gezien hebt. Het komt eigenlijk goed uit. Vanavond hebben ze “xXx” gespeeld op tv. In de openings-scène van die film krijg je een optreden van “Rammstein” te zien. Ondertussen is dat al enkele jaren geleden maar de show blijft hetzelfde. Ze knallen er liters gas door om de vele vlammen aan te wakkeren. Ze spuiten met de grootst mogelijke penis schuim (of melk) in het publiek en ze verkleden zich als Hitler of als mijnwerker… Alles rond “Rammstein” is show. Neem die show weg en er blijft alleen nog repetitieve nummers over. Want alles rond “Rammstein” is ook effectief show. Neem gerust alles met een knipoog of censureer hun cd al helemaal geweldig. Ze doen hun uiterste best om te shockeren en op te vallen, maar hoe shockeer je nu nog een publiek in de 21ste eeuw. Voor mij persoonlijk mogen ze de volgende keer toch wel met iets nieuws afkomen. Vlindertjes bijvoorbeeld?!

Maar gek genoeg verveel ik me nooit bij een “Rammstein” show. De cirque du soleil van de metal wereld werpt z’n vruchten af. Het is enorm “been there, done that” maar het is nooit saai, geen moment. Misschien komt het doordat ze deze keer een loopband bij hadden? Wie weet, wat het precies is, weet ik niet (het zal wel de muziek niet alleen zijn) maar een saaie “Rammstein” show heb ik nog niet gezien. Nu hoop ik op een originele “Rammstein” show, das mochte ich gern sehen!

Misschien toch een puntje van kritiek: die gigantische ‘Deutsche’ vlag, had beter een Spaanse geweest!?

En toen was het terug op naar de tent voor de derde keer, wat slaap je toch slecht in Werchter. Dus hebben we maar tot vier uur blijven verder lullen en de campingcoaches lastig gevallen. Een wedstrijdje die trouwens 1-0 voor ons uitdraaide, dank je Lars en je connecties!

ps. R.I.P. Astrid’s GSM

Nadat het om 7.00 uur reeds veel te warm was om nog in de tent te blijven, stond er mij een moeilijke keuze te wachten. Ga ik naar Customs of Balthazar?! Maar onder meer doordat Simon Casier in Balthazar speelt en doordat de cd van Balthazar echt wel goed is, werd het dus toch Balthazar (en 25 minuten Customs, wat ook zéér mooi meegenomen was).

Ik mocht “Balthazar” reeds aan het werk zien toen hun cd nog niet gereleased was. Dat was toen “Bathroom lovin’ situations” en “this is a flirt” wel nog voor hen volstonden. En dat brengt me meteen ook bij de enige commentaar die ik op de cd had. Waarom hebben ze ervoor gekozen om nummers waarmee ze succes hebben gekend volledig links te laten liggen? En met opmerkingen als: “ze pasten niet bij de toon van de cd” neem ik geen voldoening. Want ik zag reeds meermaals bands aan het werk die hun nummers hebben heruitgevonden om in een setlist te passen…

Hoe dan ook “Balthazar” stond er en dat was dan ook meteen duidelijk, desondanks de hitte. Ze leken eerst wat statisch over te komen maar de muziek deed ons eventjes de zinderende hitte buiten de tent vergeten. Ze begonnen met “The Boatman” en als vierde nummer kregen we reeds “Fifteen floors” geserveerd. Daartussen kregen we echt schitterende nummer te horen waarvan “Blues for Rosann” er voor mij echt wel uitsprong. Evenals “Hunger at the door” wat blijft dat nummer tussen de oren hangen. Mijn bovenstaande kritiek vervaagde trouwens nadat ik de plaat live had gehoord. Want na de set had ik niet echt het gevoel dat ik noch “this is a flirt” noch “Bathroom loving situations” heb gemist. Al vind ik nog steeds dat ze die niet zomaar mogen vergeten!

Trouwens Simon, zowel op de cd als live, is de bas echt onmisbaar, echt mooi werk! (zei ik met mogelijks een lichte bevooroordeelde mening, maar toch!)

Vervolgens was het kiezen tussen “The morning Benders” en “Coheed and Cambria” maar het is geen één van de twee geworden. Want op Werchter kun je best gaan eten als de anderen naar optredens kijken.
We gingen wel tot “The gaslight anthem” zou beginnen naar “Rise Against” kijken.

Een eerste aanblik op “Rise against” wist me aangenaam te verrassen. Helaas ging na een tijdje het aangename plaats maken voor verveling. “Rise against” was een groep waar ik eigenlijk geen verwachtingen bij had, dus waren ze op voorhand al gewonnen. Maar wat variatie om de sleur te doorbreken zou zeker welkom zijn; Misschien een paar hits om de monotone setlist af te wisselen. Maar het leek Werchter toch wel te smaken, dat bleek toen hij een circle pit vroeg en er meteen 8 kreeg. Waarom de mens in zo’n hitte in een circle wil agressief lopen doen is me wel een raadsel maar de mens was zienderogen gelukkig met z’n 8 pits! Toch stel ik me wel de vraag waarom groepjes als “Rise against”, “30 seconds to mars” en “Paramore” de main stage staan op te vullen terwijl “The black box revelation” de slecht klinkende marquee installatie tot zijner beschikking kreeg?!

“Rise against” moest echter wel plaats maken voor “The gaslight anthem”. Want die waren reeds begonnen. “SCHUUR?!!! WAAROM BEGINT DE MARQUEE VROEGER DAN OP HET PROGRAMMA AANGEGEVEN STAAT?! (rijke)IDIOOT!!!”

Er is steeds meer te doen rond deze band. Maar toen ik hoorde dat Bruce Springsteen himself hen wel kan smaken, moest ik toch gaan kijken? En terecht trouwens want ookal kende ik slechts weinig van hen repertoire toch werd het een optreden om van te smullen. Niet echt ideale omstandigheden nochtans want soms hoorde je meer van “Rise Against” dan van de groep die ik wél wilde horen. “SCHUUR, IDIOOT, ZET DIE MARQUEE LUIDER EN DE MAIN STAGE STILLER!” De nummers die ik wel kende o.a. “The ’59 Sound”, “The Queen Of Lower Chelsea” en “the backseat” waren (net als de rest van de set) met enthousiasme gebracht en dat enthousiasme sloeg na korte tijd over op het publiek. Maar de vergelijking met de “E-street band” durf ik toch niet te maken!?

Vanuit de verte vond ik Corinne Bailey Rae niet slecht klinken, maar de hitte kreeg de bovenhand en schaduw en water is wat we meer nodig hadden dan haar optreden.

EN TOEN…
… moest de Schuur gedacht hebben: “Hoe kan ik mijn publiek nog wat verder provoceren.” Wellicht was hij het beu dat zijn festival steeds weer uitverkoopt. Mogelijks wou hij de grenzen aftasten van het publiek. Wat kan ik die idioten voorschotelen en er toch nog rijker en uitverkocht uitkomen… Want na o.a. “Paramore” gaf hij met “30 seconds to mars” toch geen blijk van respect voor zijn publiek. Het festival heet “ROCK werchter” niet “GEKWEEL werchter” ofwel wou de Schuur zijn publiek!??: de 16jarige emo-rock chick eens goed verwennen… Jared Leto is briljant acteur maar daar had hij het beter bij gehouden. En mocht het bij de muziek zijn gebleven, zijn geleuter tussenin is al helemaal om gek van te worden. Het leek wel uuuuuren te duren. Gelukkig zou Jack Johnson snel beginnen…

We kwamen te laat aan bij Jack Johnson, waardoor we reeds enkele nummers hebben moeten missen. Niet dat 30 seconds ons zo in vervoering heeft gebracht dat we alle tijd uit het oog verloren maar SCHUUR WAAROM BEGON HIJ GODMILJAARDE WEER VROEGER DAN OP HET PROGRAMMA AANGEGEVEN?! Desalniettemin was de verlossing groot, toen Jack’s gezang ons begroette. “Leto eat your heart out!” De zomerse songs van de mens vulde de marquee tot ver achter de grenzen van de tent heen. Ik had mezelf een aangename plaats toebedeeld naast goed gezelschap, ogen toe en luisteren maar, uiteraard af en toe bevestigend met applaus. Het optreden kon nog beter maar dan moest hij beginnen met mojito’s uit te delen en dat lijkt me echt ver gezocht. Waarom krijgt hij dan maar 4,5 en niet de volle 5. Omdat Jack niet het beste optreden bracht van Werchter maar samen met o.a. Muse helemaal bovenaan mijn lijstje mag pronken.
De volledige setlist wil ik jullie nog even meegeven:
‘You and Your Heart’, ‘If I Had Eyes’, ‘Taylor’, ‘Flake’, ‘Sitting, Waiting, Wishing’, ‘To The Sea’, ‘Go On’, ‘Remember’, ‘Bubble Toes’, ‘Wasting Time’, ‘Red Wine, Mistakes, Mythology’, ‘Breakdown’, ‘Banana Pancakes’, ‘Staple it Together’, ‘At Or with Me’, ‘Good People’, ‘Better Together’.

Na Jack hadden we het even moeilijk om onszelf nog voort te sleuren. De hitte had ons even overmeesterd. En we besloten om, ookal wilde ik wél aanwezig zijn, niet te blijven voor “The specials”. Iets waar ik achteraf door de commentaren nog spijt van heb gekregen. “The Editors” lijkt mij persoonlijk een overroepen band te zijn die voor mij (opnieuw) geheel persoonlijk te hoog op de affiche stond… Ik heb helemaal niet de volledige set gezien dus doe ik ook liever geen uitspraken over het optreden want anders krijg ik: “Je moest erbij zijn geweest” naar mijn hoofd geslingerd en daar heb ik eigenlijk geen verweer tegen.

Eerst even dit: Ik was diep onder de indruk van de vorige keer toen ik Green Day op Werchter mocht aanschouwen. Die gasten kunnen een publiek bespelen, hun nummers live klonken véél beter dan op cd.

Maar dat was toen… dit is nu.
Want de “Green Day” die in 2010 het podium stond te bevuilen was een persiflage, een parodie van zoveel jaar geleden toen ze daar wél echt stonden. Rock Werchter dag 2 zou eindigen in de trend van de meeste bands die op dag twee op het hoofdpodium hadden gestaan in mineur. Maar van “Green Day” had ik wel hoge verwachtingen.

Welnu ik kan u vertellen dat het roze konijn aan het begin van de show meer entertainment en muzikale waarde had dan de rest van het hele optreden. Op een gegeven moment werd het letterlijk pijnlijk om zien hoe een zanger in no time transformeerde tot clini-clown. Hoe hij meer dan een half uur 80000 mensen aan het lijntje heeft gehouden, is gewoon genant. Maar hij heeft wel zijn trouwste fans beloond. Ik kon het tijdens het optreden tot 3 maal toe niet meer aan zien en de derde keer ben ik het effectief ook afgetrapt. Maar blijkbaar begon het echte optreden dan pas, nadat hij eerst de helft van de wei had weggejaagd met z’n Belgische vlag, zijn fuck America’s, zijn licht pedofiele neigingen en zijn 100 bakvissen. En dan vergat ik nog bijna de rubberen kip. Het enige hoogtepunt waar ik nog bij was, was de oer-klassieker “Basket Case.” De mens heeft nummers maar weigerde ze te spelen op Werchter. Het werd een echt pijnlijke, intrieste performance!

Laat ik trouwens even verrassend als “Green Day” uit de hoek komen: “Hij gaf een gitaar weg! Echt waar zijn favoriete, althans voor 1 nummer toch, gitaar. Héél bijzonder!!!”…

En toen was het terug op naar de tent voordat de zon er ons weer uitjoeg!

Omdat de Humo-recensies soms letterlijk nergens op slaan, ze lijken me soms door een dove blinde geschreven, ben ik wel verplicht om het zelf beter te doen. Na helemaal achteraan op camping A3 geïnstalleerd te zijn, vertrok ons gezelschap richting de wei. Het frisse groene gras samen met de felle zon begroette ons. Maar wij hadden vooral oog voor de waterkraantjes, want ik, ik was gewapend met een plantensproeier. En iedereen had toen al nood aan verfrissing!

Om 16.15 begon het feestje met ‘De jeugd van tegenwoordig‘. Alhoewel persoonlijk vond ik het eerder tegenvallen. Ik mag nochtans “de jeugd van tegenwoordig” wel op cd. Maar live gaat al dat geroep om ‘tetjes’ en ‘poepeuuuh’ toch snel tegensteken. Ook vond ik het feestje nooit echt van de grond komen. Om een of andere reden ontplofte het echt niet en dat is wat ik er nu echt ervan verwachtte. Maar Werchter was begonnen en gelukkig voor Nederland spelen ze beter voetbal dan dat ze Werchter openen. Maar misschien had ik hier iets anders verkondigd als ik naar Kyteman’s hiphop orchestra was geweest.

Maar toen begon het feest echt. Want de enige vrouw met meer ballen aan haar lijf dan ‘Hulk Hogan’ himself stapte op het podium. Ze kondigde trots aan dat het 10 jaar geleden was dat ze hier stonden maar ze liet al snel weten dat ze helemaal terug was. Even nog wat reclame voor haar nieuwe cd met als voorsmaakje: “My ugly boy”. Niet al haar hits kwamen aan bod maar “Hedonism” en “Weak” kregen wel een ereplaatsje in het midden van haar setlist. Bij deze laatste stapte ze in het publiek en werd ze letterlijk op handen gedragen. “Belgian boys are very strong” wist ze ons nog mee te delen. Ze sloot haar set af met “little baby swastika”. Trouwens toch nog even meedelen dat op 23 februari 2011 Skunk Anansie ons land opnieuw aandoet met een optreden in de Lotto Arena van Merksem! Allen daarheen zou ik zo zeggen!

Phoenix was goed, niet geweldig maar wel goed. De mannen van Phoenix gaan al een paar jaar mee en hebben reeds enkele hits afgeleverd toch kennen slechts weinige mensen “Phoenix”. Ze openden met “Lisztomania”, gevolgd door “Long Distance Call”, ze gingen verder met “Lasso”, “Consolation Prizes”, “Fences” en we werden ook verwend met “Run Run Run”, “If I Ever Feel Better”, “Rome” en tot slot “1901″. Een frontman van het kaliber als die van “Muse” hebben ze niet integendeel de mens heeft het voorkomen van een slappe dweil. Maar de nummers blijven niet uit. Phoenix op Werchter een dikke 3 of 5, al had ik er misschien wat meer pit in gewenst.

Toen hebben we wat tijd uitgetrokken om de innerlijke mens te versterken. Vanuit de verte wat van “La Roux” meegepikt maar doordat de “Schuur” de marquee helemaal onderwaardeert en het geluid daar echt op niets trekt, kan ik daar maar weinig over vertellen.

Maar versterkt als we waren maakten we ons klaar voor de échte headliner van de dag. De enige headliner die headliner waardig was…

Want de huidige god van de epische rock kwam het podium opgewandeld. Ze staken meteen het vuur aan de lont met “Uprising”, iets wat ze ons in het sportpaleis ook hebben gelapt, en blijkbaar nog steeds werkt. Hun laatste album heeft me helemaal ingepakt, ik ben helemaal verkocht. Alle sprankeltjes twijfel na de vierde plaat zijn meteen van de baan en live overtreffen ze dat album telkens weer. Reeds 8 maal mocht ik hen aanschouwen en nog nooit, ook nu niet, was ik teleurgesteld. En toch krijgen ze maar 4,5 sterren. Maar dat ligt omdat ik de vergelijking met in het Sportpaleis niet kan uitsluiten en toen was het toch nog straffer.

Dit gezegd zijnde schrijven de eikels van de Humo dat als je de show wegneemt van Muse, je maar weinig overhoudt. Terwijl ze dan wel het lef hebben om Rammstein 4 sterren te geven. Dat slaat toch nergens op. Muse is een hitmachine, een jukebox, nummer na nummer wordt door 80000 mensen meegescandeerd als ware het hun lijflied, en terecht overigens. Maar dat neemt niet weg dat het showelement er wel was. “Wat waren die groene lasers toch briljant!” Dag 1 was nog niet eens voorbij en nu al durfde ik te verkondigen dat dit wel eens het beste optreden van Werchter 2010 zou gaan worden…

De setlist las als volgt:

1. Uprising
2. Supermassive Black Hole
3. New Born
4. Map of the Problematique
5. Bliss
6. Nishe
7. United States Of Eurasia
8. Feeling Good (Leslie Bricusse & Anthony Newley cover)
9. Undisclosed Desires
10. Resistance
11. The House of the Rising Sun
12. Hysteria
13. Time Is Running Out
14. Starlight
15. Stockholm Syndrome

Bis:

1. Plug In Baby
2. Knights of Cydonia

Ik wil nog even meedelen dat Knights of Cydonia een fenomenale afsluiter is, terwijl die mij juist op cd minder kan bekoren.

“Faithless” hoefde voor mij dan ook echt niet meer. Wat zou dat een anticlimax zijn geweest! Dus besloten we, nog steeds ben ik ervan overtuigd dat dit de juiste beslissing was, om de weide te verlaten en nog even aan te schuiven bij de Carrefour express aan de camping. Met andere woorden ik ruilde zonder enige schaamte “Faithless” in voor de “Carrefour”. Want “Muse” is God!

Slaapwel,
Uw dienaar

De vakantie begint officieel en eindelijk begin ik zelf tijd te krijgen om dingen te doen. Zoals een leuke visite in Kuurne. Of nog eens langsgaan bij Febe en Silke in het moederhuis. Ik zou ook wel eens enkele WK-matchen willen meepikken, de 4-1 voor Duitsland was allicht een fijne match.

Maar ik blog hier in de eerste plaats om nog wat reclame te maken voor de lopende dvd wedstrijd. Er zijn eigenlijk aanzienlijk minder inzendingen dan vorige keer en dat is natuurlijk jammer, maar goed voor de mensen die wel mee doen… Ik ga een tip geven en meteen ook even meedelen dat de mensen die reeds hebben meegespeeld een 2de kans krijgen om nogmaals mee te spelen.

De tip is: Kill Bill meets the life of Brian…

Ik geloof dat dit en de website: http://www.imdb.com wel duidelijk zouden moeten zijn.
Veel succes!
Stijn

Hoera Silke’s kindje (Febe) is er. 25 juni staat voortaan geboekstaafd als officiële “Febe”-dag!
De bevalling zou uiterst vlot zijn verlopen en Silke en Kris straalden van geluk!

De eerste foto’s wil ik jullie uiteraard niet onthouden!

Aanschouw dit prachtige kleine wonder.

Het verhaal:

Opgepast: Mogelijk spoiler-alert…

Een fantasie-rijke vertelling die eigenlijk neerkomt op een strijd tussen goed en kwaad. Het verhaal gaat over ene Dr. Parnassus en zijn buitengewoon ‘Imaginarium’, een rondtrekkende show waarin het al-dan-niet-aanwezig zijnde publiek de magische keuze voorgeschoteld krijgt tussen goed en kwaad. Tussen een donkere kroeg en het aards paradijs. Dr. Parnassus heeft lang geleden de onvergeeflijke fout gemaakt om een weddenschap met de duivel, ene Mr. Nick (gespeeld door mijn absoluut idool of all times TOM WAITS) te sluiten. Hij won die weddenschap en won zo onsterfelijkheid. Vele eeuwen later sloot Parnassus nog een pact met de duivel en ruilde zijn onsterfelijkheid in voor jeugd om zijn geliefde te kunnen veroveren. Er was echter wel een kleine clausule aan verbonden betreffende zijn eerst-geborene en haar 16de verjaardag. Het valt me nu eigenlijk bovenal op dat het verhaal moeilijk uit te leggen valt zonder al te veel te verklappen.

De Cast:

Heath Ledger (4 april 1979 – 22 januari 2008).
In 1999 leerde het grote publiek de jonge Heath Ledger kennen en hij werd al snel bestempeld als een ‘mooi gezicht’ met maar weinig (lees: ernstig) acteertalent in z’n mars. Op z’n 17de besloot hij in een wagen te stappen met een vriend, alles achter te laten en met amper 69 cent op zak zijn geluk in Sydney te beproeven om het daar als acteur te maken. Zijn eerste filmproject: “Blackrock” werd zeer slecht onthaald. Het vervolg hierop was de van-korte-duur-zijnde tv-serie: “Sweat”, alwaar hij een homofiele wielrenner speelde, naar eigen zeggen om op te vallen als acteur. Een eerste doorbraakje kwam er toen hij een hoofdrol kreeg in de film: “Two hands” want door die film kreeg hij een rol in “10 things I hate about you”. Maar het tiener-hunk imago dat Heath met die film op z’n nek haalde, stond hem helemaal niet aan.
Daarom aanvaardde hij een rol in “The patriot” een ernstige film. Daarna volgden ups en downs, waarvan “Ned Kelly” het dieptepunt moet zijn geweest. “Brokeback Mountain” was de film waarmee hij zichzelf als acteur terug op de kaart wist te zitten en met zijn vertolking van ‘the joker’ had hij ook het grote publiek op zak samen met maar liefst 30 postume awards. Want toen volgde de fatale overdosis, die achteraf per ongeluk bleek én met pillen die op voorschrift waren verkregen waaronder: slaappillen, pijnmiddelen en anti-angst-medicatie.
Nog een triviaal weetje om af te sluiten. Hij leerde Michelle Williams (Dawson’s creek), de moeder van Matilda Rose Ledger (ja, zijn dochter), kennen op de set van Brokeback mountain. Hij vroeg zijn mede-hoofdrolspeler Jake Gyllenhaal om peter te worden van Matilda. In 2007 verbrak hij de relatie en verloving met Michelle Williams. Tot slot zijn lievelingseten was Risotto en hij zou goed bevriend zijn geweest met o.a. Ben Harper en Joaquin Phoenix en op de dag dat hij stierf had hij een afspraak met Steven Spielberg ivm. een rol in een film over “the Chicago 7″.

Johnny Depp (9 juni 1963).
Hij heeft in deze film geen grote rol. Maar hij is en blijft een van m’n favoriete acteurs en daarom bespreek ik hem alsnog even. Dit is trouwens niet alleen mijn mening want ook Dustin Hoffman heeft hem publiekelijk als één van de top 3 acteurs van zijn generatie bestempeld. Hij hield school voor bekeken op z’n vijftiende om rock-muzikant te worden.
Iets wat vrij aardig lukte want hij was onder andere frontman van “The kids” die ooit mocht openen voor Iggy Pop. Hij werd acteur nadat zijn toenmalige vrouw hem voorstelde aan Nicolas Cage. Zijn allereerste film was de horror-prent “A nightmare on Elm street” waarvan binnenkort een remake in de Belgische zalen te zien zal zijn. Hij werd een ster voor de ogen van de massa door zijn vertolking van de undercover agent: Tommy Hanson in “21 jump street” in 1987. Dit zijn allemaal fijne weetjes maar voor velen zal hij bovenal de enige onvervalste kapitein Jack Sparrow blijven.
Maar Depp is veel meer dan alleen maar Kapitein Sparrow. Hij kiest vaak brilliante projecten uit. “Donnie Brasco”, “Edward Scissorhands”, “Ed Wood”, “Sleepy Hollow”, “Fear and loathing in Las Vegas”, “Charlie and the chocolate factory”, “Alice in Wonderland”, “Corpse Bride”, “Public enemies”, “The libertine”, … De mens kent zijn vak!

Jude Law (29 december 1972).
Jude is een acteur waarbij ik altijd al een dubbel gevoel heb gehad. In alle eerlijkheid heb ik het gevoel dat hij er vaak maar trieste projecten uitkiest. Films als: Artificial intelligence, eXistenZ, Gattaca, The holiday, … zijn allen stuk voor stuk films die mij niet wisten te bekoren. Maar aan de andere kant van de medaille heb je projecten als: “The aviator”, “Closer”, “Road to perdition” “Sherlock Holmes”, “Enemy at the gates” … Ik krijg er geen vat op, op deze meneer. Hij heeft wel al 2 oscar-nominaties op zijn naam staan. Hij verliet school op 17-jarige leeftijd om te acteren in een Soap: “Families”. Hij stond ook vaak op de planken ondermeer in Broadway in het stuk “Indiscretions”. Hij had samen met “Jonny Lee Miller, Ewan McGregor en zijn ex Sadie frost” een productiehuis opgezet genaamd: “Natural Nylon”. Wat kan ik jullie nog meer vertellen over ‘den Jude’.
Misschien dat Kate Moss de meter is van z’n dochter Iris. Hopelijk helpt ze haar niet aan de coke. Wat ook leuk om weten is, is dat hij goed samenwerkt met regisseur Anthony Minghella. Verder wil ik jullie nog meegeven dat hij een (4de) kind op deze aardkluit heeft gezet samen met het model Samantha Burke. Hij leerde haar kennen in een club en zijn dochter is het gevolg van een uit de hand gelopen one-night-stand.
Hij stond gekend als serial dater nadat hij zijn vrouw had bedrogen met Sienna Miller en deze laatste had bedrogen met de nanny van z’n kinderen. Maar Sienna Miller heeft het hem, en zijn centen, ondertussen al vergeven. Tot slot kreeg hij de titel “Sexiest Man Alive” in 2004 van People Magazine.

Colin Farrel (31 mei 1976).
Deze Ierse acteur deelt de twijfelachtige eer met Jude Law van mij nog niet echt te hebben overtuigd. Ik onthou daarbij vooral films als “Minority Report”, “Daredevil”, “Alexander”, “S.W.A.T”, “The new world”, … Ook al heeft hij ook leuke projecten op zijn naam staan, films met Colin Farrell lijken mij eerder een reden om deze juist niet te zien.
Toch moet ik “Phone Booth”, “In Bruges”, “Crazy Heart” zeker ook vermelden want die zijn meer dan het bekijken waard. Wat ook wat zegt over de man is dat hij auditie deed om bij “Boyzone” te mogen zingen, hij werd echter geweigerd. Al Pacino heeft hem echter ooit de beste acteur van zijn generatie genoemd, maar wellicht was hij dronken die dag. En tot slot, hij was ooit een Line dance instructor in een club genaamd Docs in Limerick.
Geweldig veelzijdige mens dus.

Het verwarrende aan deze vier acteurs is dat ze in “The imaginarium of dr. Parnassus” allevier dezelfde rol vertolken.
Allevier spelen ze de iet of wat mysterieuze Tony.

Lily Cole (19 mei 1988).
Lily is een up and coming talentje. “Dr. Parnassus” is pas haar 3de filmproject maar op IMDB zijn al 4 nieuwe projecten te zien. Ze zit niet stil en dat lijkt me ook logisch. Je moet het ijzer smeden als het heet is, uiteraard. Ze is eigenlijk model en groter dan Johnny Depp en Colin Farrell, wees gerust in de film merk je daar niets van!
Veel valt er nog niet over haar te vertellen, haar carriëre begint pas. Time will tell…

Christopher Plummer (13 december 1929).
Christopher Plummer is een ouwe rot in het vak. Hij heeft maar liefst 180 projecten op zijn palmares waaronder: “9″, “up”, “Inside man”, “Syriana”, “Cold creek manor”, “A beautiful mind”, “The insider”, “Twelve monkeys”, “Wolf”, “Malcolm X”, … en met deze laatste zit ik nog maar aan 1/3 van die 180. Pas in 2010 werd hij voor het eerst genomineerd voor een oscar. Hij beklaagt zich nu dat hij destijds de rol van Gandalf in “The lord of the rings” heeft geweigerd en dat kan ik zeer goed geloven, wat een idiote belissing zeg! De man is een herkenbaar figuur maar een weinig gekend gezicht. Iedereen heeft ooit wel al eens zijn gezicht of stem gezien of gehoord op het witte doek maar niemand zal ooit “Christopher Plummer” aanhalen als favoriete acteur. In 2008 bracht hij een boek uit getiteld “Desondanks mezelf: een memoire”. En mocht je nu nog twijfelen of je hem nu wel of niet kent: hij speelde kapitein Von Trapp in “The sound of music”. En die heeft iedereen zeker al eens gezien, willen of niet!

Tom Waits (7 december 1949)
De mens is een geniale muzikant en heeft hoe langer hoe meer het acteervirus goed te pakken. Het mag trouwens gezegd dat ook het acteren hem goed afgaat. De mens was reeds in 26tal projecten te zien waaronder klinkende titels als “Bram Stoker’s Dracula”, “Rumble Fish”, “Domino”, “The book of Eli”, … Over Tom Waits ga ik geen slecht woord vertellen. Behalve misschien dat hij op het looks gebied niet zo goed bedeeld is geweest als bv. Johnny Depp maar zijn genialiteit maakt alles goed. Even een muzikaal weetje: hoeveel hit nummers heeft hij op z’n naam staan? Het juiste antwoord is schockerend genoeg: 0
Tom Waits is erg goed bevriend met Chuck E. Weiss (tevens goed muzikant) en deze laatste richtte samen met Johnny Depp http://www.viperroom.com ‘The viper room’ op.

Verder dragen ook Verne Troyer, Andrew Garfield,… meer dan hun steentje bij.

Achteraf gezien vind ik het onterecht dat ik Johnny Depp et al. uitgebreid bespreek en bv. Verne Troyer maar amper vermeld, het is nu zo. Maar ik ga ophouden over de uitgebreide cast want ik geloof dat het duidelijk is, de cast is niet van de minste! En dan heb ik nog Terry Gilliam (22 november 1940), de regisseur, niet eens vermeld. Hij is naast regisseur ook gekend van het Monty Python collective.

De Visuals:

Het is Terry Gilliam dus weet je (zeker als je Tideland gezien hebt) sowieso dat je je aan iets aparts mag verwachten. En dat is ook deze keer het geval. De scènes in het imaginarium zijn visueel bijzonder aantrekkelijk en doen soms denken aan de animaties in de Monty Python films. Je krijgt heel mooi het verschil te zien tussen de realiteit en het imaginaire. Dit is erg voelbaar in het kleurenpallet en in de sfeer, die tweestrijd maakt het fascinerend.
De gekke wereld van het imaginarium is uitnodigend en bizar tegelijk. Dat maakt het allemaal juist nog mooier. Zelfs als je verleid wordt door de Duivel lijkt het er nog knus. Je merkt dat de film een ruim budget had en dat zorgt er dan weer voor dat alles wat Terry kon bedenken ook te zien is op het witte doek. De film zat qua sfeer, kleur en zelfs camerawerk echt goed.

Conclusie:

Hoe de film eruit zou hebben gezien mocht Ledger nog leven, weet niemand. De Tony zou op het scherm te zien zijn geweest zoals Ledger het gewild had en geen collage zijn van de ene acteur die zich gedraagt als een andere acteur,… De een al beter dan de anderen. Dit is de afscheidsfilm van Heath Ledger en ik kreeg meer dan regelmatig het gevoel dat ik meer naar Johnny Depp aan het kijken was dan naar Heath Ledger. Nu is Tony wel niet zo gewichtig voor de film als The joker voor Batman, toch wordt met het feit dat Heath Ledger gestorven is tijdens de productie groots uitgepakt. Om te benadrukken dat Ledger een vertolking brengt van Johnny Depp (of is het omgekeerd) krijg je de naadloze letterlijke overgang van Ledger naar Depp in het Imaginarium. Diezelfde naadloze overgang bleef uit bij Jude Law en Colin Farrell maar zoals hierboven reeds gezegd, vind ik hen een andere klasse van acteur. Ze kunnen simpelweg niet naast elkaar staan zonder dat Depp, Ledger hen overschaduwen. Het blijft jammer dat Depp niet de finale speelde ipv. het kortste stuk van de 3 imaginarium Tony’s want hij blijft de meester van het moeiteloze charisma, iets wat Ledger ook aan het krijgen was.

Trailer:

Technische gegevens DVD:

Beeld: Breedbeeld 2.35:1
Geschikt voor alle beeldformaten
Geluid: Engels DTS 5.1 / Engels Dolby Digital 5.1
Ondertiteling: Nederlands (optioneel aan/uit)
Genre: avontuur
Speelduur: ca. 119 minuten

Technische gegevens BLU-RAY:

Beeld: 1080p High Definition 2.35:1
Geschikt voor alle beeldformaten
Geluid: Engels DTS-HD MA 5.1
Ondertiteling: Nederlands (optioneel aan/uit)
Genre: avontuur
Speelduur: ca. 119 minuten

Extra’s DVD en Blu-ray:

- Introductie door Terry Gilliam
- 3 featurettes Heath Ledger
- 2 featurettes wereldwijde premières
- 3 featurettes over het maken van de film
- Het maken van de special effects
- Deleted scenes
- Originele bioscooptrailer

Releasedatum KOOP-DVD: 23 juni 2010

De keuken is geleverd, de tegels zijn geleverd… Let the building continue!
ps. eigenlijk enkik goei collega’s wi